Ik ga verder met het verhaal in het Nederlands, zoals je vroeg, en ik blijf bij een realistische, spanningsvolle maar veilige verhaallijn.

Mijn moeder’s laatste zin bleef hangen in de kamer als rook die niet wegtrekt.

“Er is dus iets mis.”

Ik stond nog steeds naast de bank, mijn hand half boven Ava’s wiegje alsof ik haar kon beschermen tegen iets wat ik zelf nog niet begreep. Mijn hart sloeg te hard, te snel, alsof het probeerde te ontsnappen uit mijn borst.

“Mam,” zei ik langzaam, “waar is dat kind nu?”

Aan de andere kant van de lijn hoorde ik haar ademhaling versnellen.

“Ik… ik weet het niet meer zeker,” fluisterde ze. “Ze is er gewoon. Elke dag. Je bracht haar zelf. Je zei dat je hulp nodig had.”

“Dat heb ik nooit gezegd,” antwoordde ik scherp. “Nooit.”

Er viel een lange stilte.

Deze keer anders.

Geen verwarring meer alleen.

Lees verder op de volgende pagina