Maar iets wat op angst begon te lijken.

Ik hing niet op.

Dat kon ik niet.

“Blijf daar,” zei ik. “Ik kom eraan.”

“Nu?” vroeg ze geschrokken.

“Nu.”

Ava sliep nog steeds toen ik haar voorzichtig in de autostoel legde. Ze bewoog een beetje, maar werd niet wakker. Terwijl ik de gordel vastmaakte, keek ik naar haar gezichtje. Rustig. Echt. Hier.

En toch…

Volgens mijn moeder bestond ze ergens anders ook.

Dat was onmogelijk.

En toch had Patricia nooit dingen “verzonnen”.

Dat was het probleem.

De rit naar haar huis duurde 37 minuten.

Elke minuut voelde langer.

Mijn gedachten gingen alle kanten op.

Een fout? Een vergissing? Een indringer? Of iets met haar geheugen?

Maar telkens kwam dezelfde conclusie terug:

Iemand loog.

Of iemand was in de war.

En ik wist niet welke optie erger was.

Toen ik aankwam, brandde er licht in de woonkamer.

Mijn moeder stond al bij de deur.

Ze zag er niet boos uit.

Dat was het eerste wat me verontrustte.

Ze zag er onzeker uit.

“Je bent echt gekomen,” zei ze zacht.

“Ja,” antwoordde ik. “Waar is de baby?”

Ze keek even weg.

“Daar.”

Ze wees naar de bank.

Dezelfde bank.

Maar deze keer was er niets.

Geen baby.

Geen fles.

Geen geluid.

Alleen een deken die netjes opgevouwen lag.

“Hij was hier,” zei ze snel. “Ik zweer het.”

“Wie?” vroeg ik scherp.

“Het meisje,” fluisterde ze. “De baby.”

Ik liep de kamer in en keek rond.

Geen wiegje.

Geen spullen.

Geen teken dat er ooit een baby was geweest.

“Dit is onmogelijk,” zei ik.

Mijn moeder pakte de rand van de tafel vast.

“Je moet me geloven,” zei ze plots. Haar stem brak iets. “Ik ben niet gek.”

Dat woord hing in de lucht.

Gek.

Ik keek haar aan en zag iets wat ik nog nooit eerder had gezien bij haar.

Twijfel.

Ik liep door het huis.

Keuken.

Gang.

Slaapkamer.

Alles was normaal.

Te normaal.

Alsof iemand had geprobeerd een herinnering na te maken die nooit had bestaan.

Toen stopte ik in de hal.

Op de muur hing een kalender.

En daar…

stond een reeks aantekeningen in haar handschrift.

Elke dag hetzelfde:

Baby voeden

Baby slapen leggen

Controle fles

Maar er was geen baby.

“Wie heeft dit geschreven?” vroeg ik.

Mijn moeder stond achter me.

Lees verder op de volgende pagina