Rosa verstijfde volledig.

Alsof de wereld om haar heen even stilgezet werd.

“Mam?” klonk het opnieuw, zachter deze keer.

Emiliano bleef buiten staan, zijn hand nog op het hek. De woede die hem hierheen had gebracht, hing nog steeds in zijn borst, maar er kwam iets anders bij.

Iets wat hij niet meteen kon plaatsen.

Twijfel.

Rosa draaide zich langzaam om.

Haar gezicht was bleek. Vermoeid. Maar niet zoals iemand die net betrapt was op diefstal.

Meer alsof ze al weken niets anders had gedaan dan overleven.

“Blijf in de kamer, cariño,” zei ze zacht.

Een klein meisje verscheen in de deuropening. Ze kon niet ouder zijn dan zeven of acht jaar. Haar haar was in twee slordige vlechten gebonden. In haar handen hield ze een versleten teddybeer vast, waarvan één oor bijna loshing.

Ze keek naar Rosa, niet naar Emiliano.

Alsof hij er niet eens was.

Dat raakte hem op een vreemde manier.

Alsof hij onzichtbaar was in het leven van iemand die hij zojuist had willen veroordelen.

“Maar je zei dat ik mocht helpen met de tas,” fluisterde het meisje.

Rosa forceerde een glimlach. “Later, lieverd. Ga even spelen.”

Het meisje verdween weer naar binnen.

Lees verder op de volgende pagina