Emily verstijfde. De stem aan de andere kant van de lijn was zwak, bijna onhoorbaar, maar ze zou die stem overal herkennen.

“Lily?” fluisterde ze terwijl haar hart bonkte. “Lily, ben jij dat?”

Een zachte snik volgde.

“Mama… papa zegt dat ik je nooit meer mocht bellen.”

Emily stond abrupt op vanachter haar bureau. Regen tikte hard tegen de ramen van haar penthouse in Rotterdam, maar ze hoorde niets meer behalve de ademhaling van haar dochter.

“Waar ben je?” vroeg ze voorzichtig.

“Ik weet het niet precies… een groot huis… dichtbij zee. Papa is boos omdat Sophia hem geld heeft afgepakt.”

Sophia. De rijke vrouw waarvoor Jason haar had verlaten.

Emily kneep haar ogen dicht. Vier jaar lang had ze privéonderzoekers ingehuurd, advocaten betaald en eindeloos gezocht. Jason was steeds verhuisd, had procedures vertraagd en gebruikgemaakt van elke juridische maas die hij kon vinden. En nu belde Lily zelf.

“Ben je veilig?” vroeg Emily.

Er viel een stilte.

“Nee,” fluisterde Lily uiteindelijk. “Papa schreeuwt veel. Soms drinkt hij de hele nacht. En Sophia is weg.”

Emily voelde een koude rilling door haar lichaam gaan.

Lees verder op de volgende pagina