De stilte in de ziekenhuiskamer voelde plotseling zwaar en verstikkend aan.

Ik kon mijn ogen nog steeds niet openen, maar ik hoorde alles haarscherp. Elke ademhaling. Elke verschuiving van schoenen over de vloer. Elke seconde waarin Ryan en Claire probeerden te bedenken wat ze moesten zeggen.

Toen sprak dezelfde stem opnieuw.

“Niemand verlaat deze kamer.”

Rustig. Zakelijk. Zelfverzekerd.

Mevrouw Parker.

Mijn advocaat.

Ryan herstelde zich als eerste. Ik hoorde hem nerveus lachen.

“Dit is een ziekenhuis, Amelia. Je kunt hier niet zomaar binnenstormen en beschuldigingen uiten.”

“Ik beschuldig niemand,” antwoordde mevrouw Parker kalm. “Nog niet.”

Nog niet.

Claire zette onmiddellijk haar zachte, bezorgde toon op — dezelfde toon die ze gebruikte wanneer ze iets wilde manipuleren.

“Emily ligt in coma,” zei ze. “Dit is niet het moment voor juridische spelletjes.”

Lees verder op de volgende pagina