Skip to content
DEEL 2
Mijn vingers verstrakten zich om de USB-stick terwijl het gebonk op de deur doorging.
BANG. BANG. BANG.
“Sophie…” fluisterde ik. “Blijf in je kamer.”
Mijn dochter knikte angstig vanaf haar bed.
Ik liep langzaam naar de voordeur en keek opnieuw door het kijkgaatje.
Aan de andere kant stond geen politieagent.
Geen buur.
Geen bekende.
Het was een oudere man in een donker pak. Zijn grijze haar was nat van de regen en hij keek voortdurend over zijn schouder alsof hij bang was gevolgd te worden.
“Mevrouw Elena?” riep hij door de deur.
Ik antwoordde niet.
“Ik ben niet hier om u kwaad te doen.”
Dat zeggen ze allemaal, dacht ik.
De man haalde een envelop uit zijn jaszak en hield die omhoog zodat ik hem door het kijkgaatje kon zien.
“Alexander heeft me gestuurd.”
Mijn hart sloeg een slag over.
Voorzichtig draaide ik het veiligheidsslot op een kier.
“Wie bent u?”