Skip to content
“Mijn naam is Richard Hayes. Ik werkte jarenlang voor de familie Whitmore.”
“Bewijs het.”
Hij schoof de envelop onder de deur door.
Ik pakte hem op.
Binnenin zat een foto.
Een oude foto.
Alexander stond erop met een glimlach die ik jaren niet meer had gezien. Naast hem stond dezelfde man die nu voor mijn deur stond.
Op de achterkant stond een datum van vier jaar geleden.
Mijn adem stokte.
Ik opende de deur iets verder.
“Kom binnen.”
Richard stapte snel naar binnen en keek direct naar de ramen.
“Zijn de gordijnen dicht?”
“Ja.”
“Goed.”
Zijn stem trilde.
Dat viel me meteen op.
Hij speelde geen toneel.
Hij was echt bang.
Ik vertelde hem over de pop, de brief en de video.
Toen ik klaar was, werd zijn gezicht bleek.
“Dan heeft Alexander het toch voor elkaar gekregen.”
“Waar heeft hij het voor elkaar gekregen?”
Richard keek me recht aan.
“U te waarschuwen.”
Een koude rilling liep over mijn rug.
“Waarvoor?”
Hij aarzelde.
“Camila Whitmore is niet wie ze zegt dat ze is.”
Dat wist ik inmiddels.
Ik pakte het rijbewijs van Lucy Hernandez erbij.
Richard knikte langzaam.
“Dat was haar echte naam.”
“Waarom heeft ze gelogen?”
“Omdat ze haar verleden wilde uitwissen.”
De regen tikte tegen het raam terwijl hij verder vertelde.
Jaren geleden was Lucy opgegroeid in armoede. Niemand kende haar. Niemand lette op haar.
Maar ze had één talent.
Ze wist hoe ze mensen kon manipuleren.
Volgens Richard had ze jarenlang zorgvuldig een nieuw leven opgebouwd.
Nieuwe documenten.
Nieuwe contacten.
Nieuwe identiteit.
Totdat ze uiteindelijk toegang kreeg tot de wereld van de rijken.
“En Alexander?”
Richard zuchtte.
“Hij dacht dat hij de loterij had gewonnen.”
Dat klonk pijnlijk bekend.
Alexander had immers zijn gezin verlaten voor rijkdom.
Maar Richard schudde zijn hoofd.
“Na een tijdje ontdekte hij dingen die niet klopten.”
“Zoals?”
“Verdwenen mensen.”
Ik slikte.
“Verdwenen?”
“Medewerkers. Zakenpartners. Mensen die ineens nergens meer opdoken.”
De kamer werd stil.
Ik keek naar de USB-stick op tafel.
Plotseling voelde het alsof dat kleine stukje plastic veel gevaarlijker was dan ik eerder had gedacht.
Richard stond op.
“We hebben niet veel tijd.”
“We?”
“Ja. Want zodra Camila ontdekt dat de pop bij u is aangekomen, zal ze begrijpen dat Alexander informatie heeft verstopt.”
Mijn maag draaide om.
“Misschien weet ze dat al.”
Richard keek me verbaasd aan.
Ik vertelde hem over het nachtelijke bezoek.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
“Wie stond er buiten?”
“Niemand. Toen ik keek was er alleen een zwarte auto die wegreed.”
Hij vloekte zacht.
Dat was genoeg antwoord.
Plotseling begon mijn telefoon te trillen.
Een onbekend nummer.
Richard keek ernaar alsof het een slang was.
“Niet opnemen.”
Maar voordat ik iets kon doen, verscheen er een bericht.
Geen naam.
Geen afzender.
Alleen tekst.
IK WEET DAT JE DE POP HEBT.
Mijn hart stopte bijna.
Een tweede bericht verscheen onmiddellijk daarna.
LAAT SOPHIE ER BUITEN.