Daniel bleef enkele seconden naar de kleine messing sleutel kijken. Het metaal voelde onverwacht zwaar aan in zijn hand, alsof Mara al had geweten dat dit moment ooit zou komen.

Hij keek naar de afgesloten cederhouten deur boven aan de trap.

“Blijven jullie hier even bij de verwarming?” vroeg hij zacht.

Lily knikte.

“Kom je terug?”

“Dat beloof ik.”

Hij pakte een zaklamp uit zijn auto, controleerde of zijn telefoon voldoende batterij had en liep langzaam de krakende trap op. De storm sloeg tegen de ramen terwijl de wind door de oude dakpannen floot.

De cederhouten deur zag er precies zo uit als Mara hem jaren geleden had beschreven.

“Deze kamer is alleen voor noodgevallen,” had ze ooit lachend gezegd. “En ik hoop dat jij hem nooit hoeft te openen.”

Toen had hij gedacht dat ze een grap maakte.

Nu wist hij beter.

De sleutel draaide soepel in het slot.

Met een zachte klik ging de deur open.

De ruimte was verrassend netjes.

Geen luxe, geen verborgen goud of kostbare kunstwerken.

Alleen een houten bureau, een kleine boekenkast en een metalen kluis die stevig in de vloer was bevestigd.

Op het bureau lag een witte envelop.

Er stond slechts één naam op.

Lees verder op de volgende pagina