Daniel.

Zijn handen trilden terwijl hij de envelop voorzichtig opende.

Binnenin zat een handgeschreven brief.

“Lieve Daniel,”

“Als je dit leest, betekent het dat ik er niet meer ben. Dat doet me verdriet, maar nog meer maakt het me verdrietig dat jij dit waarschijnlijk alleen moet ontdekken.”

Hij slikte.

Het was Mara’s handschrift.

“Ik vertrouw Vanessa niet meer. De laatste twee jaar stelde ze steeds meer vragen over het berghuis, mijn documenten en de oude familiebezittingen. Ze denkt dat opa hier iets waardevols heeft verstopt.”

Daniel keek langzaam de kamer rond.

“Maar ze zoekt op de verkeerde plek.”

Hij las verder.

“Het enige wat opa hier werkelijk heeft achtergelaten, zijn documenten. Bewijzen van eigendom, familiepapieren en een aantal dossiers die ik veilig wilde bewaren.”

Onder de brief lag een tweede sleutel.

Deze was kleiner.

Waarschijnlijk voor de kluis.

Daniel opende hem voorzichtig.

Binnen lagen ordners, een externe harde schijf en enkele verzegelde enveloppen.

Helemaal bovenop lag opnieuw een brief.

“Mocht Vanessa ooit proberen de meisjes hierbij te betrekken, bescherm hen dan alsjeblieft. Zij zijn nergens schuldig aan.”

Daniel sloot even zijn ogen.

Zelfs tijdens haar ziekte had Mara zich zorgen gemaakt om haar nichtjes.

Hij nam de documenten mee naar beneden.

Net op dat moment arriveerden sheriff Mason en twee agenten.

“Daniel?”

“Hier.”

De sheriff keek naar de meisjes die inmiddels warme chocolademelk dronken.

“Ze lijken zich iets beter te voelen.”

“Gelukkig wel.”

Daniel vertelde rustig wat Lily hem had gegeven en liet de eerste brief lezen.

Mason fronste.

“Dit verandert de zaak behoorlijk.”

Nog voordat iemand verder kon praten, stopte er buiten een donkere SUV.

Een vrouw stapte haastig uit.

Ze rende naar de veranda.

“Mijn meisjes!”

Lily en Rose keken tegelijk op.

“Mama!”

Vanessa stormde naar binnen en sloeg haar armen om de tweeling.

Ze huilde zichtbaar.

“Het spijt me… het spijt me zo.”

Daniel bleef op afstand staan.

Sheriff Mason deed een stap naar voren.

“Mevrouw Mercer?”

Vanessa keek op.

“Ik begrijp dat ik veel uit te leggen heb.”

Lees verder op de volgende pagina