Mijn handen trilden terwijl ik naar de enige foto op het scherm staarde.

Hij was wazig, alsof hij haastig was gemaakt. Op de achtergrond zag ik het houten vissershuisje. Rechts stond Gabriels pick-uptruck. Links was een stukje van het meer zichtbaar.

Maar het was niet het landschap dat mijn aandacht trok.

Op de voorgrond stond Gabriel.

Levend.

Hij keek niet naar de camera.

Hij keek ergens achter de persoon die de foto had gemaakt.

Zijn gezicht straalde geen paniek uit. Eerder verbazing.

Alsof iemand onverwacht was aangekomen.

Ik zoomde verder in.

In het raam van het huisje weerspiegelde zich nog een silhouet.

Een derde persoon.

“Wie heeft deze foto gemaakt?” fluisterde ik.

Olivia keek bezorgd naar me.

“Mam… is alles goed?”

Lees verder op de volgende pagina