Mijn handen begonnen te trillen nog voordat ik de rest van de brief las.

Anna stond tegenover me, huilend, terwijl de regen zachtjes tegen de keukenramen tikte. Maar ik hoorde bijna niets meer. Mijn blik bleef hangen op het handschrift van Evelyn.

Het was echt van haar.

Elke letter.

Elke kleine kromming van de “T” in mijn naam.

Tien jaar lang had ik gedacht dat ik haar stem nooit meer zou horen. En nu voelde het alsof ze opnieuw tegenover me zat.

Ik slikte moeizaam en las verder.

Thomas, als je deze brief leest, betekent het dat Anna eindelijk sterk genoeg is geweest om je de waarheid te vertellen. Wees alsjeblieft niet boos op haar. Dit geheim was nooit bedoeld als straf.

Mijn borst trok strak samen.

Ik heb je nooit bewust pijn willen doen. Maar ik wist dat je me nooit zou laten gaan als je de waarheid kende over wat ik had gedaan.

Ik keek even op naar Anna.

“Wat betekent dit?”

Ze veegde haastig haar tranen weg.

“Lees verder,” fluisterde ze.

Mijn vingers knepen de brief bijna fijn terwijl ik verderging.

Lees verder op de volgende pagina