Ik schoof mijn jas van mijn schouders en hing hem rustig over de stoel naast me.

Geen haast.

Geen emotie.

Alleen controle.

— Je vroeg me ooit waarom ik zo vaak “te laat” was, — ging ik verder. — Waarom ik altijd met mijn hoofd ergens anders zat.

Hij probeerde te lachen.

— Omdat je werk belangrijker vond dan—

— Omdat jouw bedrijf al maanden op instorten staat, — onderbrak ik hem.

De stilte die volgde… was compleet.

Zelfs het zachte geroezemoes van het restaurant leek te verdwijnen.

—

Simon rechtte zijn rug.

— Wacht even… wat?

Ik keek hem niet aan.

Mijn blik bleef op Garrett gericht.

— Je cashflowproblemen begonnen niet vorige maand, — zei ik. — Ze begonnen zes maanden geleden, toen je je grootste contract verloor en deed alsof het “strategisch” was.

Garrett stond nu volledig recht.

— Genoeg, Valeria.

Maar zijn stem…

was niet meer zeker.

—

— Je hebt leveranciers betaald met uitgestelde rekeningen, — ging ik door, alsof hij niets had gezegd. — Je hebt leningen herschikt zonder transparantie. En je hebt cijfers gepresenteerd die… laten we zeggen… creatief waren.

Meredith fluisterde:

— Garrett…?

Hij keek haar niet aan.

Hij keek alleen naar mij.

—

— Stop hiermee, — zei hij laag. — Dit is niet het moment.

Ik glimlachte licht.

— Oh, dit is precies het moment.

Ik tikte zachtjes met mijn vinger op de tafel.

— Want zonder mij… heb je geen tijd meer.

—

Jenna schoof ongemakkelijk op haar stoel.

— Wat bedoel je “zonder jou”?

Ik draaide me eindelijk naar haar.

— Ik bedoel dat ik degene was die de afgelopen drie maanden zijn bedrijf overeind heeft gehouden.

Nu keek iedereen.

Echt keek.

—

Garrett lachte kort.

Te kort.

Te geforceerd.

— Dat is absurd.

Ik knikte.

— Dan is het vast ook absurd dat de herstructureringsovereenkomst die je volgende week wilde ondertekenen… door mij is opgesteld.

Zijn gezicht verloor kleur.

Heel langzaam.

—

— Of dat de bank die je nog krediet geeft… dat alleen doet omdat ik persoonlijk heb onderhandeld.

Ik pauzeerde.

— Of dat de enige reden dat je personeel nog wordt betaald… is omdat ik de betalingsstructuur heb herschikt zonder dat iemand paniek kreeg.

—

Niemand lachte meer.

Niemand zei iets.

—

Simon keek van Garrett naar mij.

— Is dit… waar?

Garrett zei niets.

En dat was antwoord genoeg.

—

Ik pakte mijn tas.

Rustig.

Beheerst.

— Je noemde me net pathetisch, — zei ik terwijl ik de rits sloot. — Maar het enige wat ik heb gedaan… is jouw chaos opruimen terwijl jij deed alsof alles onder controle was.

Ik keek hem recht aan.

— Dat stopt nu.

—

Hij zette een stap naar voren.

— Je kunt dit niet maken.

Ik trok een wenkbrauw op.

— Echt?

—

Voor het eerst klonk er iets in zijn stem dat hij altijd zo zorgvuldig had verborgen.

Geen arrogantie.

Geen charme.

Maar angst.

—

— Valeria, luister… we kunnen dit bespreken.

Ik schudde mijn hoofd.

— Nee.

Een simpele, definitieve nee.

—

Ik pakte de ring van de tafel en schoof hem naar hem toe.

— Dit was nooit een partnerschap, Garrett. Jij had een decor nodig. Iemand die jouw leven geloofwaardig maakte.

Ik liet een korte stilte vallen.

— En iemand die je problemen oploste zonder dat iemand het doorhad.

—

Hij probeerde opnieuw iets te zeggen.

Maar de woorden kwamen niet.

—

Ik keek nog één keer rond naar de tafel.

Naar de mensen die ooit “onze vrienden” waren.

— Jullie hoeven niet te kiezen, — zei ik rustig. — Maar jullie moeten wel weten waar jullie naar kijken.

Ik wees licht naar Garrett.

— Dit is geen succesverhaal. Dit is een façade.

—

Meredith keek weg.

Simon zuchtte zacht.

Jenna leek alsof ze iets wilde zeggen… maar deed het niet.

—

Ik draaide me om.

Klaar om te gaan.

Lees verder op de volgende pagina