Skip to content
Olivia pakte een van haar koffers op. Deze keer voelde het anders. Niet als vertrek.
Maar als terugnemen.
Ze liep langzaam naar de deur.
Rebecca stapte instinctief opzij, zonder het echt door te hebben.
Olivia bleef even staan.
“Je hebt gelijk over één ding,” zei ze zacht.
Rebecca keek haar aan.
“Wat?”
Olivia keek haar recht aan.
“Ik ben 25. En ik ben klaar met een last zijn.”
Ze liep naar binnen.
Niet als iemand die werd weggestuurd.
Maar als iemand die eindelijk terugkwam.
Daniel sloot rustig zijn map en knikte naar Olivia.
“Als je me nodig hebt,” zei hij, “ik blijf in de buurt.”
Olivia knikte.
Voor het eerst voelde het huis niet meer als een plek waar ze niet welkom was.
Maar als een plek waar de regels eindelijk begonnen te veranderen.