De gil die Garrett liet horen was niet luid, maar scherp genoeg om de stilte van het huis te splijten.

Hij bleef in de deuropening staan alsof zijn voeten plotseling aan de vloer waren vastgevroren. Zijn blik ging van de eettafel naar mij, en weer terug.

Daar zat hij.

Mijn vader.

Rustig. Rechtop. Alsof hij al uren zat te wachten.

Hij had zijn handen gevouwen op tafel en keek Garrett aan zonder enige emotie. Niet boos. Niet verrast. Alleen… aanwezig. Dat soort aanwezigheid die zwaarder weegt dan geschreeuw.

“Goedemorgen, Garrett,” zei mijn vader kalm.

Garrett slikte hoorbaar.

“Wat… wat doet hij hier?” vroeg hij, terwijl zijn stem brak op het einde van de zin.

Ik zette het bord met ontbijt rustig op tafel.

“Hij is hier voor mij,” zei ik eenvoudig.

Garrett lachte nerveus, maar het klonk hol.