Daniel verstijfde.

Niet zoals iemand die boos wordt.

Maar zoals iemand die ineens beseft dat hij niet langer de enige is die de controle heeft.

“Wat heeft ze gedaan?” snauwde hij, terwijl hij naar de trap keek alsof hij door muren heen kon kijken.

Patricia zette haar glas neer. “Dat kind is dramatisch. Ze begrijpt niets—”

“Zwijg,” beet Daniel haar toe.

Dat was nieuw.

Zelfs Patricia zweeg.

Boven klonk geen voetstap meer. Alleen het zachte, snelle ademen van een kind dat net iets had gedaan wat ze niet helemaal begreep, maar toch moest doen.

Daniel liep naar de woonkamer en pakte zijn telefoon.

Ik lag nog steeds op de keukenvloer.

Mijn been brandde. Mijn lichaam trilde. Maar mijn hoofd… mijn hoofd werd helder.

Niet van pijn.

Maar van besef.

Hij dacht dat niemand kwam.

Maar ik had dat nummer niet zomaar onthouden.

Het was niet alleen een noodcontact.

Lees verder op de volgende pagina