“Dus het is hem gelukt,” herhaalde Charles, deze keer zachter—alsof hij bang was dat iemand hem kon horen.

Mijn vingers klemden zich om de telefoon.

“Wat bedoel je daarmee?” vroeg ik. “Wat is hem gelukt?”

Er viel weer een stilte. Niet leeg deze keer, maar zwaar. Alsof Charles vocht met iets wat hij al jaren niet meer hardop had uitgesproken.

“Evelyn,” zei hij uiteindelijk, “ben je ergens waar je alleen bent?”

Ik keek om me heen. De receptieruimte van het rouwcentrum was half leeg. Mensen stonden in groepjes te praten, hun stemmen gedempt door verdriet en beleefdheid.

“Ja,” zei ik.

“Luister goed,” vervolgde hij. “Wat Victor je probeerde te vertellen… ging niet alleen over documenten.”

Mijn maag trok samen.

“Michael is bezig met iets,” zei Charles. “Al maanden. Misschien langer.”

Ik voelde mijn keel droog worden. “Wat voor iets?”

Charles zuchtte.

“Controle over het bedrijf. Over alles wat Victor heeft opgebouwd.”

Ik sloot mijn ogen even. Dat was niet nieuw. Michael werkte al jaren in het bedrijf van zijn vader. Hij nam steeds meer beslissingen over, steeds subtieler, steeds vanzelfsprekender.

Maar iets in Charles’ toon maakte het anders.

Lees verder op de volgende pagina