Skip to content
De voordeur vloog open met een klap die door het hele huis echode.
“Noodhulp! Waar is de patiënt?”
Twee ambulancemedewerkers stormden naar binnen, gevolgd door een politieagent die duidelijk was gewaarschuwd voor een mogelijke belemmering van medische hulp.
Barbara bevroor.
Richard deed één stap achteruit, alsof hij ineens besefte dat hij niet meer in controle was over het verhaal dat hij zo zorgvuldig had proberen te sturen.
En daar stond ik.
Op mijn knieën.
Nat.
Trillend van pijn.
Met een tweeling die elk moment geboren kon worden.
“Hier,” zei ik ademloos. “Ik ben hier.”
De ambulanceverpleegkundige knielde onmiddellijk naast me. Zijn ogen gingen van mijn gezicht naar de situatie en werden direct scherp.