De stilte in het huis voelde anders na mijn telefoontje.

Niet leeg.

Maar geladen.

Alsof de muren eindelijk beseften dat ik ze niet langer zou beschermen.

Ik liep langzaam door de woonkamer, waar Ethan en ik ooit hadden gelachen om kleine dingen die toen groot leken. Een kop koffie die omviel. Een film die we halverwege uitzetten omdat we te moe waren om wakker te blijven. Alles voelde nu als een decorstuk uit een leven dat nooit echt gelijkwaardig was geweest.

Mijn telefoon trilde opnieuw.

“Mevrouw Sterling,” zei mijn assistente. “Het team is onderweg. Parijs heeft bevestigd. De collectie van vanavond is exclusief gereserveerd voor u. Niemand anders heeft toegang tot deze stukken.”

Ik knikte, ook al kon ze me niet zien.

“Goed,” zei ik rustig. “En het gala?”

Lees verder op de volgende pagina