Marcus’ gezicht verloor in één seconde alle kleur.

Niet langzaam.

Niet twijfelachtig.

Alsof iemand het licht uit zijn huid had getrokken.

“Dat kan niet…” fluisterde hij.

Daniel stapte rustig verder het grindpad op, zijn schoenen zwaar in de stilte die plots over de tuin viel. De muziek van het kinderfeest leek verder weg te drijven, alsof zelfs het geluid begreep dat er iets groters was gearriveerd dan een verjaardag.

Kinderen lachten nog steeds bij de springkussens, maar de volwassenen merkten het meteen.

Gezichten draaiden.

Glazen bleven hangen in mid-air.

Serena zag het eerst niet.

Tot ze Marcus’ blik volgde.

Lees verder op de volgende pagina