De tuin was stiller dan ik me herinnerde.

De rozen van mijn vader stonden in volle bloei, alsof ze niets wisten van contracten, leugens of mensen die dachten dat bezit sterker was dan waarheid. De ochtendzon viel tussen de bladeren en maakte kleine gouden vlekken op het gras.

Ik bleef even staan bij de oude stenen bank waar hij vroeger altijd zat met zijn koffie.

“Geduld is ook een vorm van controle,” had hij ooit gezegd.

Toen begreep ik die woorden niet.

Nu wel.

Mijn telefoon trilde opnieuw.

Eleanor.

Deze keer nam ik niet meteen op.

Ik keek naar het scherm tot het stoppen van de trilling bijna ongeduldig voelde, alsof zelfs het toestel niet begreep dat de regels veranderd waren.

Pas bij de tweede poging nam ik op.

Lees verder op de volgende pagina