Clara liet haar telefoon langzaam zakken.

Het scherm doofde.

Het bericht van Richard verdween, maar de woorden bleven hangen.

Lach. Blijf daar. Breng me niet in verlegenheid.

Drie korte bevelen.

Alsof zij een accessoire was.

Een decorstuk.

Iets dat mooi naast hem moest blijven staan terwijl hij zijn leven herschreef voor een publiek.

Ze keek naar de man met wie ze negen jaar getrouwd was.

En voor het eerst zag ze hem niet als haar echtgenoot.

Ze zag hem als een risico.

Niemand in de zaal wist wat Clara werkelijk deed binnen de Donovan Foundation.

Officieel was Richard het gezicht van het imperium.

Zijn naam stond op de gebouwen.

Zijn foto verscheen in tijdschriften.

Zijn interviews werden uitgezonden op televisie.

Maar achter vrijwel elke grote beslissing zat Clara.

Zij had de financiële strategie ontwikkeld.

Zij had de internationale partnerschappen onderhandeld.

Zij had de structuur ontworpen waarmee de stichting groeide van een regionale organisatie naar een wereldwijde speler.

Richard hield van aandacht.

Lees verder op de volgende pagina