Skip to content
Geen enkele.
En toch stond ik vijf minuten later weer in de pediatrische vleugel van het ziekenhuis.
Sophie lag in een bed dat te groot voor haar leek. Haar kleine arm zat in een zacht gipsverband, en naast haar stond een knuffelbeer die ze duidelijk van een verpleegkundige had gekregen.
Toen ze mij zag, lichtte haar gezicht op.
“Dokter Adelaide!”
Ze probeerde overeind te komen, maar trok een pijnlijk gezicht.
Ik liep meteen naar haar toe.
“Voorzichtig,” zei ik zacht. “Je moet nog even rustig aan doen.”
Achter me hoorde ik geen stap.
Maar ik voelde hem wel.
Elias stond in de deuropening.
Ik keek niet om.
Ik concentreerde me op Sophie.
“Hoe voel je je nu?” vroeg ik.
“Beter,” zei ze snel. “Maar ik miste je.”
Die eenvoud trof me harder dan ik had verwacht.
Kinderen vroegen niet om uitleg.
Ze namen aanwezigheid voor waarheid.
Ik glimlachte voorzichtig.
“Ik ben even bezig geweest met werk.”
Sophie keek naar mijn buik.
“Is de baby van jou?”
De kamer werd stil.
Zelfs de monitor leek zachter te piepen.
Ik voelde Elias achter me verstijven.
Ik ging naast haar zitten, zodat mijn stem niet groot hoefde te zijn.
“Ja,” zei ik rustig.
Sophie glimlachte.
“Dan is hij vast heel lief.”
Mijn keel werd strak.
“Dat hoop ik ook.”
Achter me hoorde ik eindelijk Elias bewegen.
Langzaam.
Alsof elke stap zwaar was.
“Sophie,” zei hij zacht, “de dokter moet weer werken.”
Maar Sophie schudde haar hoofd.
“Nee. Ze is aardig.”
Ik voelde iets breken in mijn controle.
Niet pijnlijk.
Maar diep.
“Mag ik haar even spreken?” zei Elias uiteindelijk.
Ik keek hem nog steeds niet aan.
“Ze is mijn patiënt niet meer,” zei ik. “Ze is stabiel.”
“Adelaide…”
Zijn stem was lager dan vroeger.
Minder zeker.
Ik stond op.
En toen keek ik hem eindelijk aan.
Echt.
Zeven maanden zwanger.
Zeven maanden alleen.
Zeven maanden zonder hem.
“Je moet niet hier zijn,” zei ik.
“Mijn dochter ligt hier.”
“Ze ligt veilig,” antwoordde ik. “En jij weet dat.”
Hij slikte.
“En jij?”
Die vraag hing tussen ons in.
Ik wist wat hij bedoelde.
Maar ik gaf hem geen antwoord.
Later die avond liep ik door de lege gang naar de uitgang.
Het ziekenhuis was stiller geworden. Alleen de nachtdienst bleef over.
Ik dacht dat ik eindelijk weg kon.
Maar bij de lift stond hij.
Elias.
Alleen.
Geen zakenpak nu. Alleen een open jas, alsof hij vergeten was hoe hij eruit moest zien zonder controle.
“Je hebt haar gerustgesteld,” zei hij.
“Dat is mijn werk.”
Hij knikte langzaam.
“Je bent goed in je werk.”
Ik drukte op de liftknop.
“Dat weet ik.”
Een stilte.