Ik bleef nog lang zitten nadat het gesprek was beëindigd.

De telefoon lag stil op de tafel, maar in mijn hoofd bleef zijn stem doorgaan, alsof hij nog steeds in de kamer stond te praten.

“Het geld is al bij me.”

“Je moet binnen dertig dagen vertrekken.”

Zo eenvoudig.

Zo achteloos.

Alsof ik geen moeder was, maar een contract dat hij kon beëindigen wanneer het hem uitkwam.

Ik stond langzaam op en liep naar het raam. De oceaan lag er nog steeds zoals altijd: kalm, eindeloos, onverschillig. Santa Monica leek die middag bijna te mooi om echt te zijn. Zonlicht op het water, mensen op het strand, een wereld die gewoon doorging.

Alleen mijn wereld was verschoven.

Niet ingestort.

Verschooven.

Dat is het juiste woord.

Ik haalde diep adem en pakte mijn laptop.

Het eerste wat ik deed, was inloggen op mijn bankportaal.

Mijn vingers bleven even boven het toetsenbord hangen.

En toen zag ik het.

Alle rekeningen waren inderdaad leeggehaald.

Niet alleen de grote spaarrekening.

Maar ook mijn beleggingsportefeuille.

Zelfs de rekening die ik nooit gebruikte, die alleen bestond voor noodgevallen.

Ethan had niet alleen geld genomen.

Lees verder op de volgende pagina