Ik stond op mijn veranda, de deur nog wijd open achter me, en keek naar mijn huis alsof ik het voor het eerst zag. Niet als mijn veilige plek, maar als een scène die zonder mij was ingericht.

Binnen hoorde ik mijn moeder praten. Mijn vader die iets neerzette. Dozen die werden verschoven alsof mijn leven een magazijn was.

En Talia die lachte.

Die lach.

Alsof ik niet eens een factor was in mijn eigen verhaal.

Ik hield mijn telefoon stevig vast en drukte op een naam die ik al maanden niet had gebruikt.

“David Keller.”

Hij nam op na twee tonen.

“Maris?” zei hij meteen, alert.

“Het is mijn huis,” zei ik rustig.

Een korte stilte.

“Wat is er gebeurd?”

Ik keek door het raam naar binnen.

Naar Jace, die mijn bank al had geclaimd alsof hij er altijd al hoorde te zitten.

Naar mijn moeder in mijn keuken.

Naar de chaos die ze “tijdelijk” noemden.

“Ze zijn erin,” zei ik.

Nog een stilte. Maar anders deze keer.

“Heb je ze toestemming gegeven?”

“Nee.”

Dat ene woord veranderde alles in mijn toon.

David zuchtte zacht.

“Blijf waar je bent. Ik kom eraan. En Maris… raak niets aan. Raak niemand aan.”

Ik keek naar mijn hand.

Die trilde niet.

“Dat was ik ook niet van plan,” zei ik.

Ik hing op en bleef nog een paar seconden staan.

Toen gebeurde er iets vreemds.

Ik voelde geen woede.

Geen paniek.

Alleen helderheid.

Alsof alles eindelijk op zijn plek viel.

Lees verder op de volgende pagina