Karen zette een stap naar voren, haar stem plots scherper.

“Wat denk jij dat je aan het doen bent, Daniel?”

Hij draaide zich niet eens om.

Hij beëindigde het gesprek, stopte zijn telefoon rustig in zijn zak en keek haar toen pas aan.

“Grenzen trekken,” zei hij eenvoudig.

Die woorden hingen zwaar in de lucht.

Niemand lachte meer.

Niemand probeerde het nog kleiner te maken dan het was.

Mijn schoonmoeder, Diane, veegde haar tranen weg, maar haar blik was veranderd. Niet zachter. Alleen… onzekerder.

“Je overdrijft,” zei ze, maar haar stem had niet meer dezelfde kracht.

Daniel liep langs haar heen, recht naar Lily.

Hij knielde voor haar neer.

Niet haastig. Niet paniekerig.

Rustig.

“Laat eens zien,” zei hij zacht.

Lily opende haar hand.

Het lint was gekreukt. De medaille vuil.

Ze keek hem niet aan.

“Ik had ze niet moeten meenemen,” fluisterde ze.

Dat brak iets in mij opnieuw.

Maar Daniel schudde zijn hoofd.

Lees verder op de volgende pagina