Mijn vingers trilden zo hard dat de envelop bijna uit mijn handen gleed.

“Dokter… wat is dit?” fluisterde ik.

Dokter Carter keek even over zijn schouder, alsof hij zeker wilde weten dat niemand meeluisterde.

“Mevrouw Lawson,” zei hij zacht, “uw dochter heeft ons niet alles kunnen vertellen terwijl ze bij bewustzijn was. Maar haar lichaam… en de oude dossiers… vertellen genoeg.”

Ik opende de envelop verder.

Binnenin zaten foto’s van blauwe plekken, oude medische verslagen, en handgeschreven notities van verschillende artsen door de jaren heen. Dingen die ik nooit had gezien. Dingen die Emily nooit had verteld.

Mijn keel werd droog.

“Ze zei altijd dat ze viel,” mompelde ik.

Lees verder op de volgende pagina