Skip to content
De kamer op de spoedeisende hulp voelde anders aan nadat de woorden onderkoeling waren gevallen.
Niet drukker. Niet stiller. Maar zwaarder.
Alsof elke seconde nu werd gewogen.
Oliver lag nog steeds onder de verwarmde dekens. Zijn kleine borst ging op en neer in een ritme dat de verpleegkundigen nauwlettend in de gaten hielden. De monitor naast hem gaf zachte pieptonen, bijna geruststellend, maar ik vertrouwde niets meer dat op “bijna goed” leek.
Zijn vingers waren nog steeds in de mijne geklemd.
Niet stevig. Niet krachtig. Maar wanhopig, alsof loslaten betekende dat hij weer in die kou zou verdwijnen.
De verpleegkundige kwam terug met een extra deken en een beker warme vloeistof die langzaam in zijn infuus werd toegediend.
“Hij reageert goed op de opwarming,” zei ze zacht.
Goed.
Dat woord had net een andere betekenis gekregen.