Skip to content
Achter me hoorde ik plots een bekende stem.
“Overdrijf niet,” zei mijn moeder.
Ze stond in de deuropening van de spoedeisende hulp alsof ze daar thuishoorde. Brenda stond naast haar, armen over elkaar, met een geïrriteerde blik.
“Ze is gewoon moe,” voegde Brenda toe. “En dat kind huilt altijd. Sommige baby’s zijn nu eenmaal lastig.”
De arts draaide zich langzaam naar hen om.
“Bent u familie?”
“Wij zijn zijn moeder en zus,” zei Doña Carmen trots.
De arts knikte kort.
“Dan moet ik u vragen even te wachten in de hal.”
“Pardon?” Mijn moeder snoof. “U kunt ons niet zo behandelen. Wij hebben gezorgd voor dat huis terwijl zij niets kon.”
Mijn maag trok samen.
“Gezorgd?” herhaalde ik scherp.
Voor het eerst keek mijn moeder me recht aan zonder haar gebruikelijke glimlach.
“Miguel, jij werkt. Jij ziet niet wat er thuis gebeurt. Wij hebben alles gedaan wat nodig was.”
De arts legde een hand op mijn