De letters op de kalender leken te dansen voor mijn ogen. VAKANTIE. Het woord voelde bijna absurd in de stilte van het huis, alsof het bij iemand anders hoorde. Iemand die niet op een koude keukenvloer lag te proberen elke ademhaling onder controle te houden.

Ik draaide me langzaam op mijn zij en tastte naar mijn telefoon. Negen procent was inmiddels vijf geworden. Mijn handen trilden toen ik het scherm ontgrendelde. Geen gemiste oproepen. Geen berichten. Alleen een melding van mijn bank die me herinnerde aan een saldo dat praktisch verdwenen was.

Ik wist dat ik iets moest doen.

Met moeite trok ik mezelf overeind door me vast te houden aan het aanrecht. Mijn benen voelden alsof ze niet bij mijn lichaam hoorden. Elke stap naar de woonkamer was een inspanning die mijn zicht even zwart maakte. Op de bank liet ik me vallen en probeerde ik mijn ademhaling te stabiliseren zoals de verpleegster me had uitgelegd.

Langzaam in… en nog langzamer uit.

Na een paar minuten pakte ik opnieuw mijn telefoon. Ik scrolde door mijn contactenlijst, maar bleef hangen. Wie kon ik bellen? Mijn ouders waren onbereikbaar, letterlijk en figuurlijk. Mijn broer zou het niet serieus nemen. Vrienden… ik had ze, maar niemand wist hoe slecht het echt ging.

Mijn duim bleef hangen boven één naam: Elise.

We hadden elkaar al een tijdje niet gesproken, maar zij was altijd degene geweest die luisterde zonder te oordelen. Met een laatste blik op mijn batterij—drie procent—drukte ik op bellen.

De lijn ging over.

Lees verder op de volgende pagina