Eén keer. Twee keer.

“Hallo?”

Haar stem klonk verbaasd, maar warm.

“Elise…” Mijn stem was nauwelijks hoorbaar. “Ik… ik heb hulp nodig.”

Er viel een korte stilte, maar geen aarzeling. “Waar ben je?”

Ik gaf haar het adres, zo duidelijk als ik kon. Mijn ademhaling verslechterde weer terwijl ik sprak.

“Ik kom eraan,” zei ze meteen. “Blijf bij de telefoon als het kan. En als het erger wordt, bel je meteen hulpdiensten. Begrijp je me?”

Ik knikte automatisch, ook al kon ze me niet zien. “Ja…”

De batterij viel uit voordat ik nog iets kon zeggen.

De stilte kwam terug, maar deze keer voelde die anders. Niet leeg, maar gespannen. Alsof er iets onderweg was.

Ik weet niet hoe lang ik daar lag. Minuten, misschien een uur. De tijd verloor betekenis. Mijn ademhaling kwam in golven—soms iets beter, dan weer te snel en oppervlakkig.

Toen hoorde ik het.

Eerst zacht. Een auto die het grindpad op reed.

Mijn hart sloeg sneller. Of misschien wilde ik gewoon dat het dat deed.

Voetstappen. Snel, doelgericht. En toen—een klop op de deur.

“Hallo? Ben je daar?”

Elise.

Ik probeerde te antwoorden, maar mijn stem kwam niet verder dan een schor geluid. Ik tikte met mijn hand tegen de salontafel, hopend dat het genoeg lawaai maakte.

De deurklink bewoog. Gesloten.

“Oké… wacht even,” hoorde ik haar zeggen.

Een paar seconden later klonk er gerommel, gevolgd door het scherpe geluid van een sleutel die niet helemaal paste—en toen ineens wel. De deur ging open.

“Daar ben je—” Ze stopte abrupt toen ze me zag.

Haar gezicht veranderde onmiddellijk van opluchting naar bezorgdheid.

“O mijn god… waarom lig je hier?” Ze knielde naast me en legde voorzichtig een hand op mijn schouder. “Je bent ijskoud.”

“Ik… kon niet…” Mijn woorden vielen uit elkaar.

“Rustig. Je hoeft niets uit te leggen.” Haar stem was kalm, maar ik hoorde de urgentie eronder. “We gaan dit stap voor stap doen.”

Ze hielp me langzaam rechtop zitten, ondersteunde mijn rug met kussens en haalde een deken van de stoel. Daarna stond ze op en liep snel naar de keuken. Ik hoorde kastdeuren open en dicht gaan.

Even later kwam ze terug met water.

“Kleine slokjes,” zei ze.

Ik deed wat ze zei. Het water voelde als iets dat me langzaam terugbracht naar mijn lichaam.

“Elise…” fluisterde ik. “Hoe… hoe ben je binnengekomen?”

Ze keek even weg, bijna verlegen. “Je moeder heeft me maanden geleden een reservesleutel gegeven. Voor noodgevallen, zei ze.” Ze zuchtte zacht. “Ik denk niet dat ze dit in gedachten had.”

Ik sloot mijn ogen. De ironie was bijna te groot om te bevatten.

Elise pakte haar telefoon. “Ik ga een dokter bellen. Of beter nog—een huisartsenpost. Je had hier nooit alleen mogen zijn.”

Ik wilde protesteren, iets zeggen over kosten, over gedoe. Maar de woorden kwamen niet. En diep vanbinnen wist ik dat ze gelijk had.

Terwijl zij sprak met iemand aan de lijn, keek ik rond in de kamer. Voor het eerst sinds ik daar was, voelde het huis iets minder vijandig. Niet omdat het veranderd was, maar omdat ik niet langer alleen was.

Na een tijdje kwam ze terug en glimlachte voorzichtig. “Er komt iemand langs om je te controleren. Tot die tijd blijf ik hier.”

“Je hoeft niet…” begon ik.

“Dat moet ik wel,” onderbrak ze me zacht. “Niet omdat het moet van iemand anders, maar omdat ik dat wil.”

Er viel een rustige stilte. Geen zware, drukkende stilte zoals eerder, maar eentje die ruimte liet om te ademen.

“Ze hebben je geld gebruikt, hè?” vroeg ze na een tijdje voorzichtig.

Ik knikte langzaam. “Voor hun vakantie.”

Lees verder op de volgende pagina