Ze kwamen precies zoals ik had verwacht.

Vrijdagochtend, nog vóór tien uur, reed er een grote verhuiswagen de oprit op. Twee mannen stapten uit, gevolgd door Penny, mijn ouders en — tot mijn lichte verbazing — een makelaar met een map onder zijn arm en een zelfverzekerde glimlach.

Alsof het huis al verkocht was. Alsof ik al weg was.

Ik stond niet alleen op de veranda.

Naast mij stond mijn advocaat, meneer De Vries, strak in pak, met een leren dossiermap in zijn hand. Naast hem stond een deurwaarder. Rustig. Onbewogen. Alsof hij dit soort situaties elke dag zag.

Misschien was dat ook zo.

Penny’s glimlach verscheen al voordat ze goed en wel uit de auto was gestapt.

“Ik zie dat je al klaar bent om te vertrekken,” zei ze luchtig, terwijl haar blik kort over de mannen naast mij gleed. “Dat is verstandig.”

“Ik vertrek nergens heen,” antwoordde ik kalm.

Mijn moeder zuchtte overdreven. “Francesca, maak het jezelf niet moeilijk. We hebben dit netjes geregeld.”

“Netjes?” herhaalde ik.

Mijn vader stapte naar voren en hield opnieuw de papieren omhoog. “Alles is juridisch in orde. We hebben het testament laten herzien. Penny is de rechtmatige eigenaar.”

De Vries kuchte zachtjes naast me.

“Mag ik die documenten eens zien?” vroeg hij beleefd.

Lees verder op de volgende pagina