Skip to content
“Ik weet gewoon dat het een jongen is,” fluisterde ze.
Vanessa grinnikte. “Natuurlijk is het een jongen. Deze familie verdient eindelijk goed nieuws.”
Adrian ging dicht naast Chloe staan terwijl Dr. Reynolds het dossier opende. De dokter was een rustige man van rond de vijftig met een professionele uitstraling.
“Goedemiddag allemaal.”
Hij keek kort naar de documenten voor hem, maar zijn vriendelijke glimlach verdween langzaam.
Zijn wenkbrauwen trokken samen.
“Mevrouw Harper,” zei hij voorzichtig tegen Chloe, “voor we beginnen wil ik eerst iets bevestigen.”
Chloe knipperde verrast.
“Is er een probleem?”
De dokter keek opnieuw naar het scherm.
“Volgens de resultaten van het laboratorium moeten we een belangrijke medische kwestie bespreken.”
Adrian voelde onmiddellijk spanning in zijn schouders.
“Wat bedoelt u?”
Dr. Reynolds legde het dossier neer.
“De bloedgroep en genetische markers van de baby komen niet overeen met die van meneer Castillo.”
De kamer werd stil.
Doodstil.
Vanessa lachte nerveus.
“Dat is onmogelijk.”
Maar de dokter bleef kalm.
“We hebben de tests tweemaal gecontroleerd.”
Adrian keek langzaam naar Chloe.
“Wat zegt hij?”
Chloe werd bleek.
“Adrian, luister—”
“Is het mijn kind of niet?”
Zijn stem klonk harder dan hij bedoeld had.
Margaret stond abrupt op.
“Chloe?”
Chloe begon zichtbaar te trillen.
“Ik wilde het je vertellen…”
Dat ene zinnetje was genoeg.
Adrian deed een stap achteruit alsof iemand hem had geslagen.
“Je hebt tegen me gelogen?”
Tranen verschenen in Chloe’s ogen.
“Ik wist het niet zeker…”
“Niet zeker?” herhaalde Vanessa scherp. “Je hebt een huwelijk vernietigd terwijl je niet eens wist wie de vader was?”
De dokter keek ongemakkelijk weg, maar Adrian hoorde nauwelijks nog iets.
In zijn hoofd verscheen plots Elena’s gezicht.
Rustig.
Kalm.
Alsof zij al wist dat de waarheid uiteindelijk vanzelf boven water zou komen.
Zijn telefoon trilde in zijn jaszak.
Een bericht van Elena’s advocaat.
“Het vliegtuig is vertrokken.”
Voor het eerst die dag voelde Adrian echte paniek.
“Elena…”
Hij draaide zich onmiddellijk om en liep haastig de kamer uit.
“Adrian!” riep Chloe huilend achter hem aan.
Maar hij stopte niet.