Coswell’s stem sneed niet door de zaal. Hij verhief hem niet eens. En toch viel alles stil.

“Voordat we dit verder laten gaan,” zei hij rustig, “moet er iets gezegd worden.”

Imara stond halverwege het gangpad. Haar bloemen trilden licht in haar handen. Estelle bleef achter haar staan, strak glimlachend, maar haar ogen waren al niet meer kalm.

De dominee keek nerveus van de ene naar de andere kant, alsof hij hoopte dat iemand hem zou vertellen dat dit een grap was.

Coswell draaide zich niet meteen naar mij om. Hij keek eerst naar Estelle.

“U zei gisteren dat mijn moeder hier geen rol meer zou spelen na vandaag,” zei hij.

Een fluistering ging door de zaal.

Estelle rechtte haar rug. “Coswell, dit is niet het moment—”

“Het is precies het moment,” onderbrak hij haar zacht.

Dat zachte was gevaarlijker dan schreeuwen.

Ik voelde mijn handen in mijn schoot verstrengelen, maar ik dwong mezelf stil te blijven. Raymonds stem zat ergens achter mijn gedachten, zoals hij altijd deed als dingen op scherp stonden: kijk eerst. spreek later.

Coswell liep een paar stappen naar voren, weg van de gastenrij.

Lees verder op de volgende pagina