Skip to content
Dat hoefde ook niet.
Ik keek naar hen en voelde iets dat sterker was dan verdriet.
Bescherming.
“Het komt goed,” zei ik zacht.
Olivia keek me aan. “We zijn niet bang meer.”
Ik glimlachte zwak.
“Dat zie ik.”
En dat was het moment waarop ik begreep:
Ze hadden misschien hun moeder verloren.
Maar ze waren niet machteloos.
Niet gebroken.
En zeker niet alleen.