De lucht leek zwaarder te worden terwijl iedereen naar mij keek, alsof ik zojuist een onzichtbare grens had overschreden. Ik pakte rustig mijn vork en nam een hap van de salade, alsof dit een gewone avond was en geen toneelstuk waarin iedereen plots zijn rol was kwijtgeraakt.

Eleanor was de eerste die zich herpakte. Ze rechtte haar rug en keek me aan met diezelfde kille blik die ze al de hele avond droeg.
“Daniel,” zei ze langzaam, “ik weet niet wat hier gaande is, maar ik waardeer dit soort gedrag niet aan mijn tafel.”

Daniel slikte en keek eindelijk op. Zijn ogen ontmoetten de mijne, maar er zat geen steun in. Alleen verwarring… en iets dat leek op angst.
“Maya,” begon hij zacht, “misschien moeten we dit later—”

Lees verder op de volgende pagina