Ik zette het geluid van de livestream uit, maar liet het beeld aan.

Niet omdat ik hoopte dat het beter zou worden, maar omdat ik precies wilde zien hoe ver mensen durfden te gaan als ze dachten dat niemand ze zou stoppen.

Op het scherm stond Madison inmiddels midden in mijn woonkamer, alsof ze daar thuishoorde. Ze hief haar glas.

“Dit jaar,” zei ze, “is het jaar waarin ik eindelijk erkenning krijg die ik verdien.”

Applaus.

Mijn woonkamer.

Mijn houten tafel waarop nog de kleine kras zat van de dag dat ik hem zelf in elkaar had gezet.

En zij stond daar alsof ze dat allemaal had gebouwd.

Ik keek naar de deurbelcamera, waar gasten mijn huis binnen en buiten liepen zonder aarzeling. Een vrouw gooide haar jas op mijn bank. Iemand anders zette een glas wijn op mijn vensterbank alsof het een bar was.

Lees verder op de volgende pagina