De koplampen van de politieauto sneden door de regen terwijl ik verstijfd in de deuropening stond, Noah stevig tegen me aangedrukt. Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn keel voelde.

Even dacht ik dat iemand uit de buurt mijn zoon had horen huilen en de politie had gebeld.

Maar toen zag ik mijn moeder.

Ze stond nog steeds achter me, droog, kalm… en met een blik die me alles vertelde voordat iemand ook maar één woord had gezegd.

Dit had zij gedaan.

De auto stopte. Twee agenten stapten uit, hun jassen nat van de regen. Eén van hen liep meteen op me af, zijn blik eerst op Noah gericht.

“Mevrouw, is alles in orde?” vroeg hij.

Ik opende mijn mond, maar mijn stem brak. “Mijn baby… hij lag buiten… in de regen…”

De agent fronste en keek naar mijn moeder, die inmiddels naar buiten was gekomen, alsof ze deel wilde uitmaken van het gesprek.

Lees verder op de volgende pagina