Amber liet haar blik langzaam door de hal glijden, alsof ze de ruimte al opnieuw indeelde in haar hoofd. Haar hakken tikten zacht op het marmer terwijl ze een paar stappen verder naar binnen zette.

“Goed,” zei ze tevreden. “Ik waardeer het dat je dit volwassen aanpakt.”

Ik glimlachte licht. Niet omdat ik het met haar eens was, maar omdat ik precies wist hoe dit eruit moest zien. Rustig. Beheerst. Meegaand—tenminste aan de oppervlakte.

“Geef me een paar uur om mijn persoonlijke spullen te verzamelen,” zei ik. “Ik wil geen scène maken.”

Grant leek zichtbaar opgelucht. Hij had nooit van confrontaties gehouden—tenzij hij zeker wist dat hij zou winnen.

“Zie je wel,” mompelde hij. “Dit hoeft niet lelijk te worden.”

Amber wierp hem een korte blik toe, alsof ze hem eraan herinnerde dat dit haar moment was, niet het zijne. Daarna draaide ze zich weer naar mij.

“Vier uur,” zei ze. “Daarna beginnen we met de inventarisatie.”

Ik knikte. “Dat is voldoende.”

De hulpsheriff keek nog één keer tussen ons in, alsof hij wilde controleren of de situatie niet zou escaleren. Toen gaf hij een korte knik en bleef bij de deur staan.

Amber draaide zich om en liep naar buiten, haar zelfverzekerde houding nog steeds intact. Grant volgde haar, maar niet zonder nog één keer achterom te kijken. Onze blikken kruisten elkaar even.

Hij keek weg.

Zoals altijd.

—

Zodra de deur achter hen dichtviel, veranderde de stilte in iets anders.

Niet leegte. Geen spanning.

Controle.

Lees verder op de volgende pagina