Skip to content
Toen wist ik het zeker.
“Ik ga het appartement verkopen.”
Die woorden vielen zwaar.
Linda stond abrupt op. “Dat kun je niet maken!”
Ik draaide me naar haar. “Ik kan alles maken. Het staat op mijn naam.”
Ryan stapte dichterbij. “Alma, doe niet impulsief. Dit is ook mijn thuis.”
“Nee,” zei ik. “Dit was mijn thuis. Tot jullie besloten dat ik hier niet meer welkom was.”
Hij slikte.
“Waar moeten wij dan heen?” vroeg hij.
Ik haalde licht mijn schouders op. “Dat had je moeten bedenken voordat je de sloten veranderde.”
De stilte die volgde was compleet anders dan die daarvoor.
Niet arrogant.
Niet neerbuigend.
Maar leeg.
Linda’s gezicht verloor zijn kleur. “Je bluft.”
Ik glimlachte licht.
“Nee.”
Ik pakte mijn telefoon en opende mijn contacten.
“Ik bel morgen een makelaar.”
Ryan keek me aan alsof hij me voor het eerst zag. Niet als zijn vrouw. Niet als iemand die hij kon sturen.
Maar als iemand die een beslissing had genomen.
Definitief.
Mateo bewoog zacht in mijn armen. Ik keek naar hem en streek voorzichtig over zijn hoofdje.
“Wij gaan ergens wonen waar we welkom zijn,” fluisterde ik.
Niemand zei nog iets.
En voor het eerst sinds lange tijd…
Had ik de controle terug.