“Stap uit.”

De woorden vielen niet als bevel, maar als een berekening.

Elena verstijfde. Regen tikte tegen de ramen alsof de nacht zelf ongeduldig werd. De SUV achter hen kwam dichterbij; haar koplampen vulden de achterruit als een dreigende muur van licht.

“Wat?” fluisterde ze. “Nee… ze zijn daarachter—”

“Juist daarom,” onderbrak Matthew rustig.

Hij keek haar één keer aan, niet met zachtheid, maar met focus. Alsof hij in een paar seconden haar hele situatie aan het analyseren was.

“Als je blijft zitten, nemen ze je mee. Als je uitstapt, heb je een kans.”

“Een kans op wat?” haar stem brak. “Zij hebben mensen. Ze hebben geld. Ze—”

“En ik ook,” zei hij eenvoudig.

Dat was het moment waarop Elena begreep dat ze niet meer in een gewone nachtmerrie zat. Dit ging niet meer over ontsnappen aan Isabel. Dit ging over twee werelden die elkaar nu in deze storm kruisten.

De chauffeur remde abrupt af. De auto gleed over nat asfalt en kwam schuin tot stilstand langs een smalle bosrandweg.

“Nu,” zei Matthew.

De achtervolgende SUV was nog maar tientallen meters achter hen.

Lees verder op de volgende pagina