Vera zei niets meer.

Ze keek Sergey enkele seconden aan, alsof ze hem voor het eerst werkelijk zag. Niet de charmante man op wie ze ooit verliefd was geworden. Niet de ambitieuze bankmanager die indruk maakte op iedereen om hem heen. Maar een man die dacht dat respect kon worden afgedwongen door angst.

Toen draaide ze zich rustig om, liep naar de slaapkamer en sloot de deur achter zich.

Sergey verwachtte een discussie.

Misschien tranen.

Misschien smeekbedes.

Maar de stilte die volgde, maakte hem onrustiger dan welke ruzie dan ook.

Vera ging op de rand van het bed zitten en keek uit het raam. Haar wang brandde nog steeds, maar haar gedachten waren verrassend helder.

Ze pakte haar telefoon.

Niet om haar zus te bellen.

Niet om haar moeder te bellen.

Maar om een nummer te kiezen dat ze jarenlang nauwelijks had gebruikt.

Na twee keer overgaan werd er opgenomen.

“Goedenavond, Vera.”

De stem was kalm en vriendelijk.

“Goedenavond, Viktor Andrejevitsj.”

“Wat een verrassing. Alles goed?”

Vera zweeg even.

“Nee.”

De man aan de andere kant van de lijn werd onmiddellijk serieus.

“Wat is er gebeurd?”

“Ik denk dat het tijd is dat we elkaar ontmoeten.”

“Wanneer?”

“Morgen.”

“Dan zie ik je morgen.”

Hij stelde geen verdere vragen.

Dat hoefde ook niet.

De volgende ochtend vertrok Vera vroeg.

Sergey was al naar zijn werk.

Ze liet geen briefje achter.

Geen bericht.

Niets.

Ze reed naar het centrum van de stad, naar een indrukwekkend gebouw van glas en staal dat boven de omliggende kantoren uitstak.

Het hoofdkantoor van Volna Bank.

Lees verder op de volgende pagina