Skip to content
Een stilte viel over de tuin.
Niemand zei iets.
Zelfs de vogels leken plotseling opgehouden te zijn met zingen.
De chauffeur keek nogmaals rond.
“Ik zoek het meisje in de roze jurk,” herhaalde hij beleefd.
Alle ogen richtten zich op Sofia.
Mijn dochter deed instinctief een stap achteruit en verstopte zich half achter mij.
Mevrouw Rinaldi herstelde zich als eerste.
“Er moet een vergissing zijn,” zei ze met een glimlach. “Hier zijn verschillende kinderen aanwezig.”
De chauffeur schudde zijn hoofd.
“Nee, mevrouw. Ik heb een duidelijke beschrijving gekregen.”
Zijn blik viel op Sofia.
“Roze jurk. Donker haar. Zilveren schoentjes.”
Sofia keek naar haar schoenen.
“Dat ben ik,” fluisterde ze.
De man glimlachte vriendelijk.
“Dan heb ik u gevonden.”
De andere moeders wisselden verbaasde blikken uit.
“Waar gaat dit over?” vroeg iemand.
De chauffeur opende voorzichtig de achterdeur van de limousine.
“Juffrouw Sofia is uitgenodigd voor een speciale bijeenkomst.”
“Door wie?” vroeg mevrouw Rinaldi onmiddellijk.
De chauffeur keek even naar een kaartje.
“Door mevrouw Isabella Moretti.”
De naam sloeg in als een bliksemflits.