Nathan keek naar de manilla-envelop alsof hij ervan overtuigd was dat hij op elk moment kon ontploffen.

Zijn vingers trilden licht toen hij zijn koffiekopje neerzette.

“Wat is dit?” vroeg hij, maar zijn stem klonk minder zeker dan hij wilde laten merken.

Mijn vader leunde achterover in zijn stoel. Rustig. Te rustig.

“Open het,” zei hij eenvoudig.

De stilte in het café werd zwaarder, alsof zelfs het geluid van de stad buiten even afstand nam.

Nathan pakte de envelop langzaam op. Hij opende hem met een scherp scheurend geluid dat door de ruimte sneed. Binnenin zaten documenten. Contracten. Bankafschriften. Kopieën van e-mails.

Zijn ogen gingen van links naar rechts.

Eerst verwarring.

Dan ongemak.

En daarna… angst.

“Dit klopt niet,” zei hij snel. “Dit zijn interne documenten. Hoe kom jij hieraan?”

Mijn vader antwoordde niet meteen. Hij nam een slok koffie alsof hij alle tijd van de wereld had.

“Ik heb nooit hoeven zoeken naar dingen die niet bedoeld waren om verborgen te blijven,” zei hij uiteindelijk.

Nathan slikte.

Ik zag hoe zijn houding veranderde. De man die gisteren nog in mijn huis stond met arrogantie in zijn ogen, zat nu iets kleiner aan tafel.

“Dit is zakelijk,” zei hij zwak.

Mijn vader knikte langzaam. “Alles is zakelijk tot het persoonlijk wordt.”

Die zin bleef hangen.

Ik voelde mijn hart sneller kloppen, maar ik zei niets.

Nathan keek naar mij. “Audrey… je hebt dit gepland?”

Ik keek hem aan, niet boos, niet emotioneel. Alleen helder.

Lees verder op de volgende pagina