Ik hield haar nog steviger vast.

“Je hebt niets verpest, lieverd,” fluisterde ik terwijl ik haar haar uit haar gezicht streek. “Niets.”

Maar Abigail bleef trillen in mijn armen, alsof haar lichaam nog niet helemaal geloofde dat ze veilig was.

“Ze zeiden dat ik iedereen ziek maakte,” ging ze verder, haar stem klein en schor. “Oma zei dat ik niet mee mocht in de auto als ik me zo voelde. Papa Oom zei dat ik de vakantie zou verpesten.”

Mijn maag trok samen.

“Papa Oom?”

Ze knikte en wees vaag naar de richting waar de weg vandaan kwam.

“Hij zei dat ik moest wachten tot jij me kwam ophalen. Maar ze reden gewoon weg.”

Ik voelde iets in mij breken dat ik al jaren had proberen te negeren.

Niet alleen woede.

Maar helderheid.

Lees verder op de volgende pagina