Daniel bleef een paar seconden roerloos staan, alsof zijn brein nog niet had verwerkt wat er zojuist was gebeurd. De stilte in de kamer voelde dik en onnatuurlijk, alleen onderbroken door het zachte gezoem van de televisie en het geknetter van een gebroken kom op de vloer.

Vanessa schoot rechtop. “Ben je helemaal gek geworden?” riep ze, haar stem scherp en hoog. “Je hebt eten op de grond gegooid!”

Maar ik hoorde haar nauwelijks. Mijn hand ging automatisch naar mijn wang. De plek waar hij me had geraakt brandde nog steeds. Niet alleen door de pijn, maar door het besef wat het betekende. Dit was geen ruzie meer. Dit was iets anders. Iets dat zich niet meer liet wegpoetsen met excuses of stilte.

Daniel deed een stap naar voren. Zijn gezicht was strak, maar er zat iets onzekers in zijn ogen dat ik nog nooit eerder had gezien.

Lees verder op de volgende pagina