Het ziekenhuis kwam sneller in zicht dan Rowan had kunnen hopen, maar toch voelde elke minuut als een eeuwigheid.

De felwitte lichten van de spoedafdeling van het Vanderbilt Kinderziekenhuis sneden door de avondschemering toen hij met piepende banden tot stilstand kwam bij de ingang. Zonder ook maar één seconde te verliezen sprong hij uit de auto, tilde Elsie voorzichtig in zijn armen en riep naar Micah dat hij dicht bij hem moest blijven.

Binnen enkele seconden stonden verpleegkundigen al klaar.

“Wat is er gebeurd?” vroeg een arts terwijl ze Elsie meteen overnamen.

“Koorts, uitputting, mogelijk uitdroging,” zei Rowan snel. Zijn stem klonk vreemd afstandelijk, alsof hij zichzelf van de situatie probeerde los te koppelen om niet te breken. “En ze heeft dagen niet goed gegeten.”

De arts keek hem kort aan, knikte en verdween met Elsie achter dubbele deuren.

Micah bleef stokstijf staan, zijn kleine handen in de mouwen van zijn trui gedrukt.

Rowan knielde voor hem neer.

“Je hebt het goed gedaan,” zei hij zacht. “Je hebt me gebeld. Dat was heel moedig.”

Micah keek hem niet aan.

Lees verder op de volgende pagina