Skip to content
Ik schudde mijn hoofd.
“Je had zes maanden om het anders te doen.”
Hij zei niets meer.
Binnen begon de chaos.
Dezelfde dozen die net waren binnengebracht, werden nu haastig weer naar buiten gedragen. Stemmen verhieven zich. De perfecte foto van hun “nieuwe begin” viel in stukken uiteen, precies zoals mijn leven dat eerder had gedaan.
Maar dit keer… stond ik er nog.
Ik liep langzaam naar binnen, voor het eerst sinds die dag.
Het huis rook nog steeds naar verf. Naar beloftes. Maar nu ook naar iets anders.
Einde.
Of misschien… een nieuw begin.
Ik liep naar het grote raam in de woonkamer en keek naar buiten, waar Melody en Garrett hun spullen in de wagen laadden.
Mijn telefoon trilde.
Een nieuw bericht.
Van een onbekend nummer.
Ik opende het.
“Je kent me niet, maar ik denk dat we moeten praten. Het gaat over Garrett… en dit is nog lang niet alles.”
Ik staarde naar het scherm.
En voor het eerst voelde ik geen verdriet.
Alleen nieuwsgierigheid.
En een vreemd soort vastberadenheid.
Wat er ook nog zou komen…
Ik was er klaar voor.