“Welkom de beste leerling van dit jaar… Maya Bennett.”

Mijn naam galmde door het stadion.

Heel even leek de wereld stil te vallen.

Ik zag mijn vader verstijven met de camera nog steeds gericht op Clares lege plek op het podium.

Mijn moeder knipperde alsof ze dacht dat ze verkeerd had gehoord.

En Clare…

Clare draaide langzaam haar hoofd mijn kant op.

Ik stond op uit de rij honoursstudenten, voelde duizenden ogen op me gericht en liep richting het podium terwijl het applaus aanzwol als een golf.

Mijn benen trilden niet.

Dat verbaasde me nog het meest.

Vier jaar geleden had ik op een gammel matras gezeten met instantnoedels als avondeten en een vader die had besloten dat mijn toekomst financieel onverstandig was.

Nu droeg ik een gouden koord over mijn toga terwijl Redwood Heights mijn naam uitsprak alsof die er altijd had gehoord.

Toen ik het podium opliep, gaf de rector me een warme handdruk.

“Gefeliciteerd,” fluisterde hij. “Meer dan verdiend.”

Ik knikte alleen.

Want op dat moment keek ik niet naar hem.

Ik keek naar de eerste rij.

Lees verder op de volgende pagina