Mijn stem galmde door de kapel.

“Stop alles.”

De crematoriummedewerkers deinsden achteruit alsof ze eindelijk beseften dat dit geen gewone plechtigheid meer was. Achter het glazen venster flakkerden de vlammen van de oven onrustig. De hitte drukte tegen mijn gezicht, maar ik voelde alleen kou.

Clara’s buik bewoog opnieuw.

Klein.

Maar onmiskenbaar.

Een golf van gefluister trok door de ruimte.

Helena Vale verloor bijna haar evenwicht. Marcus stapte onmiddellijk naar voren.

“Sluit die kist!” beet hij de medewerkers toe.

Niemand bewoog.

Ik keek naar dokter Crane.

Zijn gezicht was grauw geworden.

“Leg me uit wat ik net zag,” zei ik langzaam.

Hij opende zijn mond, maar Helena onderbrak hem meteen.

Lees verder op de volgende pagina