Ik startte de motor terwijl de regen zachtjes op mijn voorruit tikte.

“Ze verhuizen vanavond.”

Meer stond er niet in het bericht.

Geen naam.

Geen uitleg.

Dat hoefde ook niet.

Ik wist precies waar het over ging.

Ik reed niet naar huis.

Twintig minuten later parkeerde ik achter Rosie’s Diner langs Route 19, hetzelfde wegrestaurant waar ik al bijna een jaar “serveerster” speelde. De neonletters flikkerden rood in de nacht, en van buiten leek het een plek waar vrachtwagenchauffeurs goedkope koffie dronken en niemand vragen stelde.

Perfect dus.

Binnen rook het naar vet, kaneel en oude geheimen.

Rosie keek op vanachter de toonbank.

Lees verder op de volgende pagina